In elke organisatie bestaan ze: ongeschreven regels.
Ze staan niet op papier, maar je voelt ze meteen. Hoe laat ‘je geacht wordt’ binnen te komen. Hoe je met je leidinggevende omgaat. Of je je kwetsbaar mag uitspreken. Of het gewaardeerd wordt als je ergens tegenin gaat.

Ze ontstaan vanzelf. Uit herhaling, gedrag, groepsdynamiek. En ze zijn vaak nuttig. Ze geven structuur, voorspelbaarheid, houvast.

Maar ze kunnen ook knellen.

Want zolang iets niet bespreekbaar is, kun je er ook niet van afwijken.

Ik sprak eens een medewerker die het lastig vond dat ze altijd de laatste was die naar huis ging. “Ik heb het gevoel dat het zo hoort,” zei ze. “Maar niemand heeft het ooit gezegd.”

Of die collega die steeds in het weekend nog appjes kreeg, “omdat jij daar toch geen moeite mee hebt?” Of ’s nachts want “je hebt toch je telefoon niet aan staan ‘s nachts?”

De echte kracht zit in het bespreekbaar maken van wat onbesproken is. Want wat vanzelfsprekend lijkt, is dat vaak niet.

Vraag eens aan je team:

• Welke ongeschreven regel zie jij hier?
• Wat mag eigenlijk niet gezegd worden?
• En klopt dat nog wel?

Wat stil is geworden, hoeft niet stil te blijven.