De afgelopen tijd was ik hier stil.
Niet omdat ik niets te zeggen had, maar omdat het leven even iets anders vroeg.

Begin december is mijn vader overleden.

Rouw laat zich niet plannen. Het volgt geen agenda en houdt geen rekening met deadlines, ideeën of goede voornemens. Soms is het er op de achtergrond, soms staat het ineens midden in de kamer. Ook op werkdagen. Juist daar.

Wat me raakte in deze periode, is dat ik zelf – in mijn rol – mijn werk kan plannen en indelen.
Voor een vriendin zocht ik uit wat haar cao zei over verlof na het overlijden van je vader. Voor haar waren dat vier dagen. Ik snap dat er ergens richtlijnen moeten zijn. Maar het zette me aan het denken: hoeveel ruimte is er eigenlijk voor rouw op het werk?

We weten allemaal dat je verdriet niet “thuis kunt laten”, net als je hond, een natte jas of ander privégedoe. Rouw vraagt niet per se om aandacht, maar wil wél gevoeld worden. In concentratie. In energie. In een kort gesprek als iets even niet lukt.

Ik wilde zelf eigenlijk zo snel mogelijk “gewoon weer aan het werk gaan”. Onbewust draag je dan iets mee dat zwaar is. Kort na het overlijden van mijn vader overleed ook de (stief)vader van een vriendin. Opnieuw stond het leven even stil. Als ondernemer kon ik beslissen om die ruimte te nemen.

Maar hoe is dat voor je medewerkers?
Wat als je voor het overlijden van de vader van je partner volgens de cao geen vrij krijgt?

Je doet je best. Houdt jezelf groot. Maar als je niet uitkijkt, raak je langzaam verder van jezelf verwijderd. Niet omdat je niet wilt werken, maar omdat rouw geen pauzeknop heeft.

Wat helpt?
Geen grote oplossingen. Geen perfecte woorden.

Wat helpt, is ruimte.
Een leidinggevende die vraagt: “Hoe is het vandaag?”
Een collega die het niet invult, maar luistert.
Een organisatie die begrijpt dat rouw geen zwakte is, maar onderdeel van mens-zijn.

Voor mij betekende het dat ik even niet schreef. Dat ik vertrouwde op het idee dat stilte ook iets mag zeggen. En dat ik nu, op mijn eigen moment, de draad weer oppak.

Niet omdat het voorbij is.
Maar omdat het mag meebewegen.

Misschien herken je dit. Misschien draag jij ook iets wat niet zichtbaar is op de werkvloer. Weet dan: je hoeft het niet weg te stoppen om professioneel te zijn. Soms ís professioneel juist erkennen dat het leven meeloopt.

Ik ben er weer.
Met alles wat er is.