“We moeten het gesprek voeren.”

Het klinkt logisch. Constructief. Volwassen.
Maar wat bedoelen we daar eigenlijk mee?

Vaak bedoelen we: iets dat spannend is, uit de weg ruimen.
Of: een probleem oplossen.
Of: iemand aanspreken.

Maar een echt gesprek is iets anders.

Een gesprek voeren vraagt dat je bereid bent om te luisteren zonder meteen te weten waar het naartoe moet. Dat je ruimte laat voor twijfel. Voor emoties. Voor nuance.

Wat ik regelmatig zie, is dat gesprekken worden gevoerd met een uitkomst in het hoofd. Dan is het geen gesprek meer, maar een routekaart. Dat voelt de ander feilloos aan.

Veilige gesprekken ontstaan niet door de juiste woorden, maar door de juiste houding. Door nieuwsgierigheid. Door het verdragen van stilte. Door niet meteen te repareren wat schuurt.

Misschien is dat wel wat we vaker mogen oefenen op het werk:
niet het gesprek voeren,
maar een gesprek laten ontstaan.

Meer blogs lezen? Klik hier.